Sögubrot úr kynnisferð -„Gerið allar þjóðir að lærisveinum."

Sjö vaskir prestar fóru til Kenýja með opinn huga og hjörtu.  Sr. Kjartan
Jónsson fyrrum kristniboði í Pokot fór fyrir hópnum. Ferð þessi var mikill
lærdómur og ferðafélagarnir samstilltir, enda vikulegir sparkfélagar í KR.
Höfuðborgin Nairobi heilsaði mönnum eins og nýr heimur og íslensk andlit voru sem eitt spurningamerki.  Sr. Kjartan gat þó svalað mjög svo einlægri forvitni og gerði þessa ferð að öðru og meira en venjulegri túristaferð, því hann þekkir innfædda og talar tungumálið reiprennandi.  Það sem ferðalangar ráku fyrst augun í var sú staðreynd að almennings- samgöngur eru af mjög svo skornum skammti þannig að flestir voru á ferðinni fótgangandi. Það sást heldur ekki fituarða á innfæddum. 
Masai Mara þjóðgarðurinn leysti Nairobi af hólmi. David bílstjóri kom okkur heilum á áfangastað, en á góðum degi hefði hann verið sæmdur orðu af umferðaráði, því vegirnir í Kenýja eru ónýtir og þar fyrir utan halda innfæddir sig mest við veginn eða á honum.  Sem betur fer urðu engin slys á fólki.  Það var sannarlega mikil upplifun að sjá villidýrin í Masai Mara í réttu umhverfi og verða vitni að hörðum heimi þeirra, gnýjahjörð hvarf á augabragði er lúmskur hlébarði reyndi að læðast að henni og ljónynja sleikti sár sín og beið dauðans eftir harðan bardaga við kynsystur sína. 
Frá Masai Mara hristumst við í boxinu hans David í 13 tíma áður en við lentum í Propoi í Pokot. Þar dvöldum við í húsi, sem Skúli Svavarsson fyrrum kristniboði átti stóran þátt í að byggja.  Notaleg dvöl á allan hátt, blómlegt hérað og geðugt fólk.  Dag einn ákváðum við nokkrir að fara í göngutúr um svæðið. Við vissum ekki fyrr en stór barnahjörð var mætt fyrir aftan okkur skríkjandi og bendandi, sum barnanna kölluðu „monní" önnur þögðu og hlógu bara, lífsgleði þeirra var ótvíræð og við hvítingjarnir sungum fyrir þau Daginn í dag. 
Í Propoi, Chepareria og Chesta tókum við þátt í helgihaldi tvo sunnudaga, sem var okkur verulega framandi en að sama skapi afskaplega ánægjulegt. Þar lögðum við okkur allir fram um að miðla úr viskubrunni okkar, hlustuðum á óskir og þrár heimamanna, stóðum skilningsríkir ofan í kirkjugrunni í Chepareria  með funheita tebolla og roða í kinnum. Söngurinn, vitnisburðirnir og fórnirnar, þetta voru messuliðir sem mást seint úr minni. Hæna í samskotabauk var álíka súrrealískt og málverk eftir Salvador Dali. Við þáðum heimboð innfæddra.  Skólastjóri grunnskólans í Propoi keypti stæðilegan hana af drengjum, sem ætluðu að selja hann á markaðnum.  Haninn var borðaður með bestu lyst og skólastjórinn sýndi okkur hús og híbýli, sem voru honum og fjölskyldu hans til mikils sóma og öðrum til fyrirmyndar.  Við þáðum heimboð biskupsins í Pokot, sem býr á afskekktum stað og vegurinn þangað var síðri en mjög slæmur vegur á hálendi Íslands. Það var indælt að koma í biskupsgarð.  Biskupshjónin höfðu slátrað lambi, sem bragðaðist vel.  Við þreyttumst ekki á að lofa þau fyrir matinn, sem vonandi hefur skilað sér, því hávaðinn innandyra var mikill vegna regnsins, sem dundi á bárujárnsþakinu. 
Áhrifin af áratuga löngu kristniboðsstarfi í Kenýja eru innfæddum til góðs, á því leikur enginn vafi.  Vöxtur kristninnar er mikill og til marks um það að þá hefur kristniboðið teygt sig yfir til Uganda.  Við heimsóttum söfnuðinn í Amurat í Uganda og fengum frísklegar móttökur, þar sem fólkið söng af mikilli innlifun og hoppaði jafnfætis hátt upp í loftið.  Í fjöllunum í kring búa seiðkarlar, sem hefðu væntanlega ekki hoppað eins hátt við komu okkar, því þeir hafa unnið ötullega gegn útbreiðslu kristninnar.  Prédikari, sem við hittum á leiðinni, var eitt sinn hætt kominn eftir að hafa lent í galdraklóm seiðkarla.
Eftir rúmlega tveggja vikna ævintýri lögðum við af stað heim reynslunni ríkari, þó í annað efnahagslegt landslag en við fórum úr. Þar vorum við áþreifanlega minntir á hverfulleika lífsins eins og margt fólk er daglega minnt á í Kenýja. Í því ljósi er gott að kynnast kristninni, sem felur í sér himneskan fjársjóð trúar, vonar og kærleika.  Talandi um kröftuga og hraða útbreiðslu kristni og kirkju í Kenýja, þá þótti það viðeigandi að við
sparkvinir læsum saman á hverju kvöldi úr Postulasögunni, sem fjallar
einmitt um vöxt kristinnar kirkju á upphafsárum hennar. 
Setjum punktinn á eftir þessum orðum úr þeirri ágætu sögu, þar sem Pétur postuli segir m.a. „ Sannlega skil ég nú að Guð fer ekki í manngreinarálit.  Hann tekur opnum örmum hverjum þeim sem óttast hann og ástundar réttlæti, hverrar þjóðar sem er." (Post. 10.34-35)